PTTK GOŚCINIEC PTTK
POLSKIEGO TOWARZYSTWA TURYSTYCZNO-KRAJOZNAWCZEGO
Kwartalnik
4 (12)/2003
ISSN 1642-0853

Antoni Mizia
(1 czerwca 1931 r. - 2 lipca 2003 r.)


Geolog, przewodnik beskidzki, działacz turystyczny, wieloletni prezes Koła Przewodników w Bytomiu - urodził się w Suchej Beskidzkiej 1 czerwca 1931 r. Liczny ród Miziów wywodził się z Jeleśni, skąd przodek Antoniego wywędrował do Suchej. Jego ojciec, Jan Mizia, był kolejarzem. Po wkroczeniu Niemców do miasta w roku 1939, rodzinę usunięto z własnego domu i przeniesiono do gorszych warunków (kolejarzy nie wysiedlano). Z okresu tuż powojennego zachował się dokument Komisji Weryfikacyjnej do Spraw AK potwierdzający, że Jan Mizia, ps. "Leo", został plutonowym rezerwy piechoty ze starszeństwa. Po ukończeniu szkoły powszechnej Antoni spędził rok w szkole handlowej w Suchej, a od roku 1947 był słuchaczem Technikum Górniczego w Zabrzu i zamieszkał na stancji w Gliwicach. Choć opuścił ukochane Beskidy i właściwie już do końca życia zawodowo oraz rodzinnie związał się ze Śląskiem, w góry zawsze wracał. Od 19 kwietnia 1949 r. był członkiem katowickiego oddziału Polskiego Towarzystwa Tatrzańskiego (legitymacja nr 3186/2297), a w PTTK od listopada 1951 r. W latach 1951-1956 studiował geologię na Akademii Górniczo-Hutniczej w Krakowie, uprawiał turystykę letnią i zimową, z grupą przyjaciół założył "bandę Tupcia", w której miał pseudonim "Nitka" ze względu na ówczesną posturę. Z "bandą Tupcia" utrzymywał kontakty do końca życia; często spotykali się w rodzinnym domu Antka w Suchej Beskidzkiej.

W roku 1959 ożenił się z Marią Hupert z Suchej. Zamieszkali w Bytomiu, gdzie Antoni podjął pracę w Przedsiębiorstwie Budowy Szybów. Szybko nawiązał współpracę z bytomskim oddziałem PTTK oraz Kołem Przewodników istniejącym od 1952 r. Szkolenie przewodnickie rozpoczął jeszcze na kursie przewodników beskidzkich i tatrzańskich w Krakowie w latach 1952-1953, uprawnienia beskidzkie potwierdziła legitymacja z 21 grudnia 1961 r. Posiadał także uprawnienia przodownika turystyki górskiej na Tatry Polskie (1959 r.), Tatry Słowackie (1960 r.), Beskidy Zachodnie (1959 r.) i Beskidy Wschodnie (1960 r.). 13 lutego 1964 r. został wybrany na prezesa Koła Przewodników w Bytomiu i pełnił tę funkcję nieprzerwanie do 16 kwietnia 1983 r., kiedy to ustąpił ze stanowiska. Jego decyzja spotkała się z niekłamanym żalem braci przewodnickiej; uchwałą Walnego Zebrania został wybrany Honorowym Bacą Koła.

W latach siedemdziesiątych XX w. kariera Antka nabrała rozpędu. W roku 1970 za uratowanie przed zalaniem kopalni soli w Kłodawie został odznaczony Odznaką Honorową "Za Zasługi w Rozwoju Województwa Poznańskiego". Ratował też kopalnię soli w Wieliczce, budował szyby kopalniane w byłej Jugosławii. W roku 1974 obronił pracę doktorską na Politechnice Śląskiej w Gliwicach z problematyki mrożenia górotworu.

Czasy prezesowania Antoniego w bytomskim kole przewodników to okres jego świetności, wypełniony intensywnym szkoleniem starej i nowej kadry, pełen wycieczek, rajdów i obozów. Antoni angażował się bez reszty w pracę przewodnicką, egzekwował konsekwentnie wyznaczone zadania; nie było "zmiłuj się". Trzeba pamiętać, że równie intensywnie angażował się w pracę zawodową. Pracował jako ekspert przy prostowaniu budynków w Raciborzu i w Pszczynie; kiedy przy budowie superjednostki w Katowicach wystąpiły problemy z ciekami wodnymi, objął nadzór nad budową specjalnego zbiornika na prośbę gen. J. Ziętka, ówczesnego wicewojewody. W latach siedemdziesiątych i osiemdziesiątych XX w. przebywał na budowach kopalń w Polsce (Bogdanka koło Lublina, Kaczyce), w Indiach i we Francji. W PBSz-u został kierownikiem działu racjonalizacji oraz postępu technicznego i pełnił tę funkcję aż do emerytury. Ostatnie dwa lata przed emeryturą spędził na kontrakcie przy budowie szybów w Kosowie. W latach dziewięćdziesiątych założył własną firmę zajmującą się wykonywaniem specjalistycznych usług dla kopalń.

Na emeryturze nie pozostawał bezczynny. Dalej uprawiał turystykę letnią, jak i zimową. Sześćdziesiąte piąte urodziny świętował wraz z bracią przewodnicką na Diablaku, na szczycie ukochanej Babiej Góry; zdobył ją ponad sto razy. Wyremontował dom rodzinny w Suchej Beskidzkiej, gdzie często gościł przyjaciół przewodników.

Kiedy żegnał się z żoną przed wyjazdem na pielgrzymkę do Włoch, na Sardynię i Korsykę, powiedział, że to już ostatnia taka wyprawa. Odszedł niespodzianie 2 lipca 2003 r. w San Giovanni di Sinis na Sardynii. Żegnaj Antoni, niech Ci szumią smreki i jawor z Twojej ulubionej piosenki.

Antoni Mizia posiadał liczne odznaczenia państwowe, resortowe, turystyczne: Srebrny i Złoty Krzyż Zasługi, Order Sztandaru Pracy II klasy, odznakę "Zasłużony Działacz SITG", Złotą Odznakę "Zasłużony w Rozwoju Województwa Katowickiego", Katowicką Odznakę Honorową PTTK, Złotą Honorową Odznakę PTTK, Złotą Odznakę "Zasłużony Działacz Turystyki", Honorową Jubileuszową GOT ustanowioną z okazji 50-lecia GOT oraz wiele dyplomów i wyróżnień, m. in. Dyplom Zarządu Głównego PTTK. Od roku 1982 był członkiem Komisji Przewodników Turystycznych Zarządu Głównego PTTK w Warszawie. Miał uprawnienia wykładowcy-instruktora z zakresu etnografii, kultury Beskidów polskich, geografii, terenoznawstwa, topografii i zagospodarowania turystycznego, budownictwa i architektury beskidzkiej, historii turystyki górskiej, metodyki i obsługi wycieczek, organizacji przewodnictwa, pierwszej pomocy i ratownictwa górskiego.

Barbara Drobny

Wydawca: ZG PTTK, ul. Senatorska 11, 00-075 Warszawa
Adres redakcji: Zarząd Główny PTTK
ul. Senatorska 11, 00-075 Warszawa,
tel. 22 826-22-51, fax (22) 826-22-05,
e-mail: ageg@wp.pl
Kolegium redakcyjne: Andrzej Gordon (redaktor naczelny), Elżbieta Matusiak-Gordon (sekretarz redakcji), Łukasz Aranowski, Maria Janowicz, Ryszard Kunce, Halina Mankiewicz, Cecylia Szpura, Bogusław Wdowczyk, Korekta: Elżbieta Matusiak-Gordon
Redakcja nie zwraca materiałów nie zamówionych, zastrzega sobie prawo skracania i adiustacji nadesłanych tekstów, nie odpowiada za treść zamieszczanych komunikatów i ogłoszeń.
Za tekst i materiały ilustracyjne redakcja nie przewiduje honorariów autorskich.
ORIENT